नर्वेको नाम सुन्नासाथ धेरै यात्रुका मनमा पश्चिमी तटीय फियोर्ड, अग्ला हिमाल र हरिया उपत्यकाको चित्र आउँछ। तर यो देशको सबैभन्दा असाधारण सडक यात्रा भने ठीक उल्टो दिशातर्फ अघि बढ्छ—रुखविहीन अर्कटिक भूमिमा, जहाँ पश्चिमी युरोपको भूभाग नै अन्त्य हुन्छ।
नर्वेको सुदूर उत्तर–पूर्वमा रहेको सानो सहर टाना ब्रु (Tana Bru) चार फरक संसारको संगम जस्तै लाग्छ। उत्तरतर्फ एउटा सुनसान सडक बिर्सिएको माछा मार्ने गाउँ कोङ्सफियोर्ड पुग्छ। दक्षिणमा सामी समुदायको ऐतिहासिक बस्ती कारास्जोक छ। दक्षिण–पूर्वतर्फ रूसको सीमावर्ती सहर किर्केनेस पुगिन्छ। तर यात्रुको मन जित्ने सडक भने पूर्वतर्फ मोडिन्छ, जहाँबाट सुरु हुन्छ ई–७५ (E75) राजमार्ग।
नर्वेको सबैभन्दा लामो राजमार्ग ई–६ (E6) बाट छुट्टिने यो सडक बिस्तारै मानिसको भीड, हरियाली र परिचित दृश्यहरू पछाडि छोड्दै बारेन्ट्स सागरको किनारसँगै अघि बढ्छ। यहाँ न फियोर्डको भव्यता छ, न घना जंगल। क्षितिजसम्म फैलिएको खुला टुन्ड्रा, समुद्र र पहाडको बीचबाट गुड्ने कालोपत्रे सडकले यात्रुलाई पृथ्वीको बिल्कुलै फरक भूभागमा पुगेको अनुभूति गराउँछ।
जहाँबाट सुरु हुन्छ ‘साँचो अर्कटिक’
यात्राको केही मिनेटमै समुद्रकिनारमा सेतो टावर भएको नेसेबी चर्च देखिन्छ। सन् १८५८ मा बनेको यो चर्च दोस्रो विश्वयुद्धको अन्त्यतिर जर्मन सेनाले उत्तरी नर्वे छाड्ने क्रममा गरेको व्यापक विनाशबाट जोगिएका थोरै ऐतिहासिक संरचनामध्ये एक हो।
समुद्री हावामा कराइरहेका चराहरू, चिसो मौसम र शान्त वातावरणले यो स्थानलाई कुनै चलचित्रको दृश्यजस्तै बनाइदिन्छ।
थोरै अगाडि पुग्दा भेस्ट्रे याकोब्सेल्भ गाउँमा रङ्गीन काठका घरहरू र बाहिर झुन्ड्याएर सुकाइएका कोड माछाले यहाँको परम्परागत जीवनशैली झल्काउँछन्। कठोर मौसमसँग संघर्ष गर्दै समुद्रमा निर्भर जीवन बिताउने स्थानीयहरूको कथा यी दृश्यले आफैं सुनाइरहेका हुन्छन्।
साइबेरियाजस्तो अनुभूति दिने भाड्सो
करिब १८ किलोमिटरपछि पुगिने भाड्सो (Vadsø) सहरमा मौसम क्षणभरमै बदलिन्छ। कहिले घना कुहिरो, कहिले तेर्सो वर्षा र कहिले एकाएक खुलेको घाम—यही अनिश्चित मौसमले यो क्षेत्रलाई रहस्यमय बनाउँछ।
यहाँ भेटिने स्थानीय बासिन्दा भन्छन्, “यहाँको जाडो कठोर छ, तर त्यसैले घाम, परिवार र घरको न्यानोपनको मूल्य सिकाउँछ।”
भोलिपल्ट मौसम खुल्दा भने यही सहर अर्कै देखिन्छ। बारेन्ट्स सागरपारि टाढासम्म देखिने दृश्य, दुर्लभ समुद्री चराहरू र खुला आकाशले यात्रुलाई यो क्षेत्र किन प्रकृतिप्रेमीहरूको स्वर्ग मानिन्छ भन्ने महसुस गराउँछ।
युरोपको सबैभन्दा ठूलो ‘साँचो अर्कटिक’ भूभाग
ट्रोम्सो विश्वविद्यालयका पारिस्थितिकीविद् रोल्फ एन्कर इम्सका अनुसार वास्तविक अर्कटिकको सीमा नक्साले होइन, रुखको उपस्थितिले निर्धारण गर्छ।
उनका अनुसार जहाँ समुद्री सतहसम्म कुनै रुख उम्रँदैन, त्यहीँबाट साँचो अर्कटिक सुरु हुन्छ। यही कारण वाराङ्गर प्रायद्वीप मुख्यभूमि युरोपको सबैभन्दा ठूलो वास्तविक अर्कटिक भूभाग मानिन्छ।
यहाँको प्राकृतिक दृश्य कुनै पनि क्षण बदलिन सक्छ—खुला मैदान, सुनसान समुद्री किनारा, चिसो हावा र टाढासम्म फैलिएको मौनताले यात्रुलाई पृथ्वीको अन्तिम किनारमा पुगेको अनुभूति गराउँछ।
जहाँ सडक पुगेर रोकिन्छ
ई–७५ अन्ततः भार्डो (Vardø) पुगेर समाप्त हुन्छ। समुद्रमुनिको सुरुङ पार गरेर पुगिने यो टापु पश्चिमी युरोपको सबैभन्दा पूर्वी सहर हो।
तर भार्डो केवल भौगोलिक रूपमा मात्र विशेष छैन। १७औँ शताब्दीमा यहाँ ९१ महिलालाई जादुटुना गरेको आरोपमा मृत्युदण्ड दिइएको थियो। आज उनीहरूको सम्झनामा निर्माण गरिएको स्टाइलनेस स्मारक (Steilneset Memorial) ले इतिहासका ती पीडादायी घटनालाई मौन रूपमा सम्झाइरहेको छ।
त्यसपछि उत्तरतर्फ मोडिने एफभी–३४१ (Fv341) सडक अन्ततः परित्यक्त माछा मार्ने गाउँ हाम्निङबर्ग (Hamningberg) मा पुगेर टुंगिन्छ।
एक समय हजारौं मानिसको जीवन धानेको यो गाउँ आज समुद्री हावा, चट्टानी किनारा र चिच्याइरहेका समुद्री चराहरूको मात्रै बासस्थान बनेको छ। यहाँ पुग्दा सडक मात्र होइन, मानौं युरोपको परिचित संसार पनि समाप्त भएको अनुभूति हुन्छ।
किन विशेष छ यो यात्रा ?
नर्वेको वाराङ्गर सिनिक रुट करिब १६० किलोमिटर लामो राष्ट्रिय पर्यटकीय सडक हो। गर्मीयाममा यहाँ लगभग दिनभर उज्यालो रहने भएकाले चराचुरुङ्गी अवलोकन, खुला प्राकृतिक दृश्य र सडक यात्राका लागि उत्कृष्ट मानिन्छ। हिउँदमा भने यही क्षेत्र उत्तरी ध्रुवीय ज्योति (Northern Lights) हेर्न चाहने यात्रुहरूको रोजाइमा पर्छ।
पश्चिमी नर्वेका चर्चित फियोर्डहरूभन्दा धेरै टाढा रहेको यो सडकले अर्कटिकको मौनता, इतिहास, कठोर प्रकृति र पृथ्वीको अन्तिम किनारसम्म पुग्ने अनुभूति एकै यात्रामा प्रदान गर्छ। त्यसैले यो केवल सडक यात्रा होइन, युरोपको सबैभन्दा एकान्त र रहस्यमय भूभागसँग साक्षात्कार गर्ने अवसर पनि हो।
-1785914803.jpg)
